یک مهندس آلمانی با انجام پروازی زیرمداری، به عنوان نخستین فضانورد ویلچرنشین، به فراتر از مرز شناختهشده فضا سفر کرد و نام خود را در تاریخ پروازهای فضایی ثبت کرد.
به گزارش سرویس هوافضای جهانی مگ، میشائلا بنتهاوس، مهندس ۳۳ ساله آلمانی شاغل در آژانس فضایی اروپا، روز شنبه با یک کپسول نیو شپرد متعلق به شرکت بلو اوریجین به فضا رفت. این پرواز از پایگاه پرتاب بلو اوریجین در نزدیکی شهر ون هورن در ایالت تگزاس انجام شد.
این مأموریت که با نام NS-37 شناخته میشود، شانزدهمین پرتاب گردشگری فضایی زیرمداری شرکت بلو اوریجین بود. این شرکت که در سال ۲۰۰۰ توسط جف بزوس بنیانگذاری شد، سامانه نیو شپرد را برای انجام پروازهای کوتاه زیرمداری طراحی کرده است تا امکان مشارکت در پرواز فضایی را فراتر از فضانوردان حرفهای گسترش دهد.
پرواز اخیر، نمونهای از همین رویکرد فراگیر بود و نشان داد که برنامههای فضایی تجاری به تدریج به روی گروههای متنوعتری از افراد گشوده میشوند. این روند در سالهای اخیر با افزایش مأموریتهای خصوصی، دسترسی عمومی به فضا را دستخوش تغییر کرده و این تصور سنتی را به چالش کشیده است، که چه کسانی میتوانند تجربه سفر فضایی داشته باشند.
بنتهاوس در گفتوگو با شبکه CNN پیش از انجام پرواز توضیح داد که ایده رفتن به فضای او برای مدت طولانی یک رؤیای دور از دسترس بوده است. او گفت که همیشه آرزوی سفر به فراتر از زمین را داشته است، اما هرگز باور نداشت که چنین امکانی واقعاً برای او فراهم شود.
نخستین فضانورد ویلچرنشین پیش از انتخاب شدن برای این مأموریت، این پرسش را مطرح کرده بود که آیا پرواز فضایی فقط به افرادی با ناتوانیهای خفیفتر محدود است یا خیر. بنتهاوس به این موضوع فکر میکرد که آیا آسیب شدیدتر، مانند آسیب نخاعی میتواند مانعی قطعی برای حضور در مأموریتهای فضایی باشد.
این مهندس آلمانی، در سال ۲۰۱۸ پس از یک سانحه دوچرخهسواری کوهستانی که به نخاع او آسیب وارد کرد، ناچار شد از ویلچر برای جابهجایی استفاده کند. او پس از این حادثه، مسیر زندگی حرفهای خود را بازتعریف کرد و روحیه ماجراجویانه خود را بهسوی مهندسی و پژوهشهای علمی سوق داد.
بنتهاوس بیان کرد که علاقه او به اکتشافات فضایی در همین دوره عمیقتر شد. او توضیح داد که تمرکز بر مسائلی که میتوانست در شرایط جدید دنبال کند، باعث شد نگاه تازهای به تواناییها و محدودیتهای خود داشته باشد.
خود پرواز نیو شپرد، حدود ۱۰ دقیقه طول کشید. در جریان این مأموریت، راکت سرنشینان را به سرعتی بیش از سه برابر سرعت صوت رساند و کپسول را در یک مسیر کوتاه زیرمداری، به فراتر از خط کارمان منتقل کرد. خط کارمان، به عنوان مرز قراردادی میان جو زمین و فضا شناخته میشود.
سامانه نیو شپرد، از مراحل اولیه طراحی با هدف کاهش موانع فیزیکی برای پرواز فضایی توسعه یافته است. این وسیله کاملاً خودکار است و نیازی به هدایت خلبان ندارد. همچنین استفاده از آسانسور در برج پرتاب، امکان سوار شدن مسافران را بدون نیاز به بالا رفتن فراهم میکند.
شرکت بلو اوریجین اعلام کرده است که تاکنون پروازهای نیو شپرد، افرادی با شرایط جسمی متنوع را جابهجا کردهاند. این افراد شامل کسانی بودهاند که از ویلچر استفاده میکنند، دچار کمشنوایی هستند، محدودیت حرکتی یا تفاوت اندامی دارند، یا با کاهش بینایی و نابینایی زندگی میکنند. این مأموریت، گامی دیگر در مسیر فراگیرتر شدن دسترسی به فضا ارزیابی میشود.
